Een zomer vol hoest en hobbeligheid
Midden juli deelde ik al dat ik aan het kwakkelen was. Inmiddels is het eind juli, en helaas… dat kwakkelen is een beetje een fulltime hobby geworden.
Vanochtend zat ik weer bij de huisarts, omdat ik inmiddels al vijf weken hoest en steeds sneller kortademig ben. Niet bepaald hoe je de zomer voor je ziet. Er moest bloed geprikt worden om een longembolie uit te sluiten — even spannend, maar gelukkig: die heb ik niet. Wat ik wél heb? Een bijzonder hardnekkige luchtweginfectie die maar niet uit mijn systeem wil verdwijnen. Zo eentje die je hele lijf vertraagt. Alles kost energie — en die is schaars. Ik ben veel moe. Niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal trekt het me leeg.
Het is soms gewoon zwaar. Punt. En dat mag ook gezegd worden.
Ik probeer mezelf de ruimte te geven, de lat wat lager te leggen (al vindt mijn innerlijke perfectionist daar natuurlijk wat van). Soms lukt dat. Soms ook niet. Maar ik blijf proberen. Voor wie ook aan het kwakkelen is: ik zie je. Je bent niet alleen. En ook deze fase gaat weer voorbij — al mag het wat mij betreft wel opschieten.
Door: Manuela
